SUÇLU KİM?

Merhabalar Sevgili Okur Dostlarım,

LGS, YKS Ve AYT sınavları bittikten sonra birçok veli ve öğrenci derin bir nefes aldı. Şimdi büyük bir heyecanla sonuçların açıklanması bekleniyor. Bazıları umutlu bazıları “ne gelirse bahtıma” düşüncesindeler.

Sınavlardan sonra her sene olduğu gibi bu sene de soruların çocukların anlama, kavrama, analiz etme becerileriyle ilişkili olduğu söylendi. Ancak önceki yıllarda öğrenciler bu yönlerinin yetersiz olması nedeniyle istedikleri sonuçları alamadılar. İnşallah bu sene öyle olmaz.

Bu becerilerin kazanılmasında kitap okumanın önemi çok büyüktür.

Çoğu öğrenci konuyu bilmediği için değil soruyu yanlış anladığı için çözemiyor.

Kitap okuyan öğrencinin beyin- göz koordinasyonu tamdır ve göz kasları kuvvetlidir; bu yüzden de hızlı okur ve hemen anlar. Kitap okuyan öğrencinin odaklanma sorunu olmaz. Kelime dağarcığı zenginleşir.

Veliler ve öğretmenler genellikle öğrencilerin kitap okumadıklarından şikâyetçiler maalesef...

Bir öğrenci yaklaşık yedi yaşında okula başlıyor on yedi on sekiz yaşında da liseden mezun oluyor. Bu öğrencilere bu kadar yıl boyunca bu alışkanlığın nasıl kazandırılamadığını çok merak ediyorum.

Bazı öğrenciler çok dezavantajlı oldukları için onları bu konuya dâhil etmiyorum.

Ayrıca bu alışkanlığı zaten edinmiş öğrencileri ve bu süreçte öğrencisine hakkıyla destek olup onunla ilgilenen veli ve öğretmen arkadaşlarımı da tenzih ederim. Onu baştan söyleyeyim de yanlış anlaşılmayayım sonra.

Sınav Yarışı İlkokulda mı Başlar?

Bu sorunun en büyük sebeplerinden biri, ilkokulun ilk üç yılı öğretmen arkadaşlarımızın çoğunun sınıfındaki birer sınav öğrencisi gibi bir yarışa motive etmesidir. Öğrencilerin akademik başarısını sadece test sınavlarıyla ölçmesi, okuma yazma öğrenen çocuğun eline hemen test yapraklarını tutuşturması o çocuğa yapılan en büyük kötülüktür.

Dördüncü sınıfa kadar bir çocuğun akademik kaygısının olmaması gerektir; çünkü onlarda başarı not ile değerlendirmez. Müfredatlarında Türkçeden okuduğunu anlama, kendini ifade etme ve temel yazım kurallarını kavrama sorumluluğu vardır. Matematikten doğal sayılar ve dört işlem; Hayat Bilgisinden ise okul, aile, sağlıklı hayat, ülkemizi tanıma doğa ve çevre bilinci vardır müfredatlarında.

Etrafımdaki çocukların elinde gördüğüm testlerde bunların çok daha fazlasını görüyorum.

Veli her zaman sınav yapan, deneme çözdüren öğretmenleri sever; o zaman o meslektaşımız başarılı sayılır onların nazarında.

Kıymetli Meslektaşım, veli bunları isterken senin bildiğin pedagojik bilgileri bilmiyor, senin hâkim olduğun müfredatını bilmiyor. Sen her şeyi en iyi şekilde biliyorken, kendini “ en iyi öğretmen” olarak öne çıkarma benliğine gerek var mı?

Bırak çocuk okusun, öğrensin, sorsun, arkadaşlarıyla okuduklarını tartışsın. E tabi böyle bir ortamı kontrol altında tutmakla eline test tutuşturup sınav olan çocukları kontrol altına almak da aynı değil!

Hadi her şeye rağmen kitap okutmayı başardınız öğrenciye. İşte çok büyük bir problem daha ya ellerine kitap formu tutuşturup doldurtuyorsunuz- güya çocuğun kitabı okuyup okumadığını- ya da özetini yazdırıp anlıyorsunuz. Şimdiki çocuklar cin gibi; o formları yapay zekâ ile beş dakikada dolduruluyor biliyorsunuz değil mi?

Okunan kitapla ilgili çocuğa sorulacak üç beş samimi soru, onu hem değerli kılar hem de çocuğun farkındalığı artar. Bunun için de o kitabı öğretmenin de okuması gerekir tabi ki!

Öğrencilerin okuması gereken kitapların büyük bir titizlikte seçilmeli; öğretmen tarafından okunup öğrencisine sağlayacağı kazanımları karşılayıp karşılamadığına bakılmalı. İçinde gofret reklamı olan bir ilkokul hikâye kitabı gördüğümde çok şaşırdım. Merak edip biraz okudum; hay okumaz olaydım. İki sayfa sonra da şeker reklamı çıktı karşıma. Bunları geçtim; kitabın kahramanı olan çocuk; asi, saygısız, küfürlü konuşuyor. Bu kahraman, kitabı okuyacak

çocuğa ne katacak acaba? Daha kötüsünü söyleyin mi kitap beş kitaptan oluşan bir setti. Kim kontrol etmiş, nasıl öğrenciyle buluşmuş muamma!

Öğretmenlik, vicdan mesleğidir. Emeğimizin karşılığını maddi olarak almayabiliriz ama öğrendiğimiz bütün bilgilerimizi daha çok da formasyon bilgilerimizi öğrencilerimize kullanmak için edindik. Bizi doğrularımızdan ayıracak tercihler, üç beş sene sonra bize başarısız bir nesil olarak geri döner.

Bir çocuğun çözemediği veya çözdüğü her sorudaki payımıza düşen sorumluluğu hissetmeliyiz. Sevineceksek beraber sevinelim, üzüleceksek beraber üzülelim. Ama ilk önce çocuklarımıza kitap okuma alışkanlığını kazandırarak düşünen, araştıran, anlaya, anlatan bir nesil yetiştirelim.

Yeni eğitim-öğretim yılının başında aynı konuyu tekrar gündeme getirmek dileğiyle. Bir sonraki yazımızda buluşmak dileğiyle,

Sevgi ve huzurla kalın…