Sözün değeri, niceliğinde değil; taşıdığı anlamda ve zamanlamasındadır. Her boşluğu kelimelerle doldurma çabası, gerçek iletişimi güçlendirmek yerine zihinsel bir gürültü kirliliği yaratır. Gereksiz konuşan insanlar, genellikle dinlemenin ve durup düşünmenin gücünü fark etmedikleri için kelimelerin etkisini har vurup harman savururlar.

İletişim karşılıklı bir paylaşımken, durmaksızın konuşmak tek taraflı bir dayatmaya dönüşür. Zihinden geçen her düşünceyi süzgeçten geçirmeden dışarı aktarmak, çevrendekilerin enerjisini tüketirken söylenen sözlerin kıymetini de düşürür. Söylenen her fazla ve anlamsız cümle, asıl aktarılmak istenen fikrin üzerini örter ve dinleyicinin odağını aşındırır.

Günün sonunda iz bırakanlar, sürekli ses çıkaranlar değil; ne zaman konuşup ne zaman susacağını bilenlerdir. Az ve öz konuşmak derin bir zihinsel disiplin gerektirirken, susmayı bilmemek sadece gürültü üretir. Bazen en güçlü ifade, doğru yerde bırakılan bir sessizlikte gizlidir.

Maalesef şimdi insanlar her yerde, üzerine vazife olsun olmasın veya konuşulan konuyla ilgili bilgisi olmadan konuşuyor. Aslında karşındaki insanlar nezaketen onları dinlediği için çok komik duruma düşüyor.

Taş yerinde ağırdır, diye boşuna söylememiş atalarımız. Ne kadar gereksiz ve boş konuşursanız o kadar değersizleşirsiniz. Üç beş tane sizin gibi hadsiz de sizi alkışlarsa kendinizi “Bey” oldum sanırsınız. Ama bu işler öyle olmuyor bilesiniz! Sizi alkışlayanların, sizden sağlayacağı menfaat kalmadığı zaman lafınız beş para etmez anlayacağınız.

İyisi mi siz siz olun iki insan görünce kendinizi kaybetmeyin, çenenizi tutun. Herkes konuşur ama herkes dinlenmez.